برگزاری نشست تخصصی فرهنگی با عنوان « درنگی بر برخی از آموزه های عاشورا و اثر نماز در حماسه عاشورا » در دانشکده علوم سیاسی واحد تهران مرکزی-مهر۹۶

برگزاری نشست تخصصی فرهنگی با عنوان « درنگی بر برخی از آموزه های عاشورا و اثر نماز در حماسه عاشورا » در دانشکده علوم سیاسی واحد تهران مرکزی-مهر۹۶

۱۵ مهر ۱۳۹۶ | ۱۶:۰۸ کد خبر : ۱۳۰۳۰ اخبار و رویدادها
تعداد بازدید:۲۱
به همت اداره دانشجویی و فرهنگی دانشکده علوم سیاسی واحد تهران مرکزی نشستی تحت عنوان« درنگی بر برخی از آموزه های عاشورا و اثر نماز در حماسه عاشورا » باحضور مسئول امور فرهنگی و اجتماعی ، جمعی از کارکنان و دانشجویان در روز دوشنبه مورخ ۱۰/۷/۹۶ برگزار گردید . در این نشست حجت الاسلام و المسلمین دکتر سید محمد ناصر تقوی استاد دانشکده علوم سیاسی پیرامون اثر نماز در حماسه عاشورایی نماز موضوعاتی را مطرح نمود. ایشان با اشاره به اینکه کربلا و واقعۀ عاشورا یک رویداد مهم تاریخ اسلام و بلکه تاریخ بشری است گفت : این واقعه را می توان در سه حوزه مورد تحلیل قرار داد: خاستگاههای پیدایی آن و دیگری تحلیل خود واقعه و ماجرایی که از حرکت امام از مکه به سمت کوفه تا اسارت خاندان حسینی و بازماندگان آنان و سوم در حوزۀ آثار و نتایج پسینی این حرکت. وی با اشاره به اینکه وظیفۀ اصلی و شأن اولیه ائمه معصومین و از جمله امام حسین (ع) هدایت جامعه است گفت : به تعبیر زیارت جامعه ، آنها اعلام الهدی و یا منار الهدی هستند . علائم راهنمایی که همچون علم ها و مناره هایی که در صحرا می گذارند تا مسافران از مسیر خود منحرف و گمگشته نشوند و این وظیفه هدایتگری تا وقتی که حیات دارند و زنده هستند هیچگاه از آنان ساقط نمی شود . وی با تاکید بر اینکه در این مسیر هدایتگری، اگر اقبال عمومی برای تصدی اجتماعی امور هم پیش آمد ، وظیفۀ افزونتری بر آنان متوجه می شود که آن تصدی امر سیاسی و اجتماعی مردمی است که چنین درخواست و اقبالی داشته اند و اگر این اقبال و رضایت عمومی نبود این وظیفه متوجه آنان نیست گفت امام حسین در ذیل همان وظیفه هدایتگری خویش در زمان حکومت معاویه چه در صحبتهای حضوری و چه در مکاتبات مفصل که در تاریخ ثبت است نسبت به انحرافات و بدعتها و ظلم هایی که به نام حکومت اسلامی و دین رسول الله انجام می شود هشدار دادند و در اواخر عمر معاویه که او زمینه را برای حکومت یزید آماده می کرد ، با ذکر آنکه یزید حداقل صلاحیتهای حاکم مسلمین را ندارد و جوانکی است که علنا باده نوش و سگ باز است ( و هو غلامٌ یشرب الشراب و یلهو بالکلاب) بارها این وظیفه روشنگری را انجام داد. وی با یادآوری این نکته که امام حسین (ع) نیز از این قاعده مستثنی نبوده است اظهار داشت : چه بسا برخی گمان کنند دمکراسی و منطق عاشورا با هم همخوانی ندارند و متاسفانه این ادعا نشان می دهد یا مفهوم دمکراسی به درستی فهم نشده است و یا تحلیل دقیقی از منطق آنچه در ماجرای کربلا رخ داده وجود ندارد. اگر چه دمکراسی یک واژۀ خاص در ادبیات سیاسی است و انواع مختلفی دارد و نقد هایی بر اَشکالی از آن نیز وارد است ، اما قدر متقین و حدنصابی از این مفهوم که جریان موثر اراده مردم درسیاست و اجتماع است همیشه و همواره قابل سنجش در حکومتهای مختلف بوده و خواهد بود و در اندیشه اسلامی نیز بدون این اراده جمعی هرگز تحقق عینی حکومت متوقّع و مطلوب نیست. این دخالت و اراده مردم اگر از حیث حرکت امام به سمت کوفه و تصمیم ایشان از مکه باشد، که واضح و روشن است و همانطور که وجود مبارک امام در پاسخ به ابن عباس می فرماید با نامه ها و تقاضاهای انبوه مردم کوفه وظیفه متوجه ایشان شده و برای مردمی که این درخواست را کرده اند در محضر خدا در برابر این دعوت مردم حجّت وعذری وجود دارد ( و هذه کتب اهل الکوفه و رسلهم و قد وجب علیّ إجابتهم و قام لهم العذر علیّ عند الله سبحانه) این اتمام حجت است برای امام که چهل هزار نامه آنهم با سوگندهای شرعی "طلاق و عتاق" به امام نوشته اند همانطور که امام(ع) به عبدالله زبیر این نکته را به صراحت فرمودند ( أتتنی بیعه ُ أربعین ألفاً یحلفون لی بالطلاقِ والعتاقِ من أهل الکوفه) و باز چنانکه در نمازی که با سپاه حرّ همگی به جماعت امام اقامه می کنند به عنوان اتمام حجت در جمع یاران خود و سپاه حرّ می فرماید که من به این دیار نیامدم مگر آنکه نامه های شما بدستم رسید و فرستادگانتان نزد من آمدند و گفتند به سوی ما بیا ( إنی لم أقدم علی هذا البلد حتی أتتنی کتبکم و قدمت علیَّ رسُلکم أن أقدم إلینا) و همچنین در پاسخ به فرستاده ابن سعد که از امام می پرسد چرا به دیار ما آمدی؟ امام می فرماید شهروندان دیار شما به من نامه نوشتند و مرا دعوت کردند و اگر از آمدن ناخشنودند باز خواهم گشت!( فأمّا إذا کرهونی فأنا أنصرفُ عنهم) ایشان عنوان نمود از جانب دیگر ممکن است که بگویند ماجرای عاشورا، با شبهه خروج از جماعت مسلمین و به اصطلاح با شبهه معروف تاریخی " شقّ عصای مسلمین" روبروست آنگونه که همان زمان، امام را بدان متهم ساختند و بسا چنین نتیجه گیری شود که این حرکت با دمکراسی واحترام به اکثریت همخوانی ندارد. که این هم سخن سنجیده ای نست. چرا که امام هیچ گاه قیام بالسیف نکردند و درصدد اقدام نظامی علیه حکومت مستقر نبود و بلکه تنها وظیفه خود را در آگاهی بخشی وروشنگری در چارچوب امربه معروف و نهی از منکرمی دانست که البته لازمه آن عدم بیعت با یزید و عدم تأیید انحرافی بود که در امت محمدی آغاز شده بود. امام حتی در ماجرای کربلا وقتی در مسیر، اخبار به ایشان رسید که مردم کوفه از نظرشان باز گشته اند و فرستاده ایشان مسلم را به شهادت رسانده اند ، گفت من باز می گردم به مدینه و به سپاه عمرسعد که راه را بر او بسته بودند گفت: " تترکنی حتی أرجع إلی المدینه إلی حرم جدّی رسول الله" و بارها بر این تصریح داشتند که من قیامم قیام و شورش قدرت طلبانه نیست (إنی لم أخرج أشراً ولا بطراً و لا مفسداً و لا ظالماً ) بلکه چنانکه به فرزدق می فرمایند قیام او برای یاری دین خدا و عزّت شریعت و تلاش و مجاهدت در راه خداست ( و أنا أولی من قام بنصره دین الله و إعزاز شرعه ....) و از مصادیق " قوموا لله " قرآنی است. امام به صراحت فرمودند که آن چه ما انجام می دهیم برای رقابت در سلطنت و زمامداری و به اصطلاح بر سر منصب قدرت قرار گرفتن نیست و برای بدست آوردن مال و منال دنیوی و ثروت نیست بلکه هدف و انگیزه ما آنست که نشانه های دین راستین را احیا کرده و جامعه به مسیر درست خود بازگردد. ( اللهمّ إنک تعلم إنه لم یکن ما کان منّا تنافساً فی سلطان ولا التماساً من فضول الحطام ولکن لنُریَ المعالِمَ من دینک..) وی ضمن تصریح نمودن این مطلب که در تحلیل حکومت یزید باید گفت این از مهمترین شاخصه های استبداد در جامعه و نظام سیاسی یزید است که اقلیتی که هرگز دست به شمشیر نمی برد و تنها با روش روشنگری فعالیت میکند را به بدترین ، فجیع ترین و قساوتمندانه ترین روش سرکوب می کند و به نسل و خانواده او نیز رحم نمی کند و خون کودک و بزرگش را برزمین می ریزد افزود دربحث خارج از گرایشات و رویکردهای دینی و اخلاقی، نقدی که از منظر بنیادها و روشهای دمکراتیک به وضوح بر حکومت مستبد و خودکامه یزید وارد است همین است که حتی نجیبانه ترین و منطقی ترین صدای مخالف هم تحمل نشد.صدایی که در حکومت خلفا، حضرت امیر(ع) به گوش تاریخ و آن جامعه با عدم بیعت خود رساند و صدایی که در خود حکومت حضرت امیر از جانب عبد الله ابن عمر که با علی بیعت نکرد تحمل شد و او و خوارج تا مادامی که دست به شمشیر نبردند به آزادی و راحتی از همه حقوق انسانی و اجتماعی برخورداربودند و حتی پس از جنگهایی چون جمل و صفین و نهروان نیز شکست خوردگان و شمشیر به زمین گزاردگان ، از حقوق و آزادیهای اجتماعی هرگز محروم نشدند و حقوق خود از بیت المال را نیز دریافت می کردند . سخنران در انتها به سوالات شرکت کنندگان پاسخ گفت .
برگزاری نشست تخصصی فرهنگی با عنوان « درنگی بر برخی از آموزه های عاشورا و اثر نماز در حماسه عاشورا »  در دانشکده علوم سیاسی واحد تهران مرکزی-مهر۹۶

نظر شما :